ψηφιακή ανορεξία

Ας ερχόσουν για λίγο

2011-06-13T01:57:00.000-07:00

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΜΑ

2011-06-05T02:59:00.000-07:00

Πηγαίνω στη Λαϊκή Συνέλευση του Συντάγματος σχεδόν κάθε μέρα. Όταν μου έφυγε ο ενθουσιασμός για αυτό το ιδιαίτερο εγχείρημα Άμεσης Δημοκρατίας, συνειδητοποίησα ότι ο λόγος των περισσότερων ομιλητών μου θύμιζε το λόγο που εκφέρουν τα κομματικά μέλη στα πανεπιστήμια και στους χώρους εργασίας. Σχεδόν κανένας δεν χρησιμοποιεί επιχειρήματα και οι προτάσεις που ρίχνονται στο τραπέζι είναι λίγες. Όχι ότι τα παραπάνω δεν υφίστανται, απλώς είναι σπάνια.

Πιστεύω ότι τα γεγονότα μας έχουν ξεπεράσει και η κουλτούρα μας μας εμποδίζει να τα χειριστούμε προς όφελός μας. Ο κόσμος που βγαίνει στους δρόμους είναι διαφορετικός και πολύ περισσότερος από τον κόσμο που ψηφίζει στη λαϊκή συνέλευση. Και οι άνθρωποι που έχουν συνηθήσει να εκφράζονται μέσα από τις δημοκρατικές διαδικασίες των συνελεύσεων μιλάνε σαν τους γονείς τους, πριν μερικές δεκαετίες (όταν δεν πρόκειται για τους ίδιους). Είναι τελικά αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες μέρες ένα πείραμα Άμεσης Δημοκρατίας ; Είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που συμβαίνει στις σχολές και στις συνελεύσεις των συνδικαλιστικών φορέων; Το μόνο σίγουρο είναι πως το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται τα παραπάνω είναι διαφορετικό και για αυτό και μόνο το λόγο αξίζει να συμμετέχει κανείς σε αυτό το υπό εξέλιξη μόρφωμα, με όποιον τρόπο πιστεύει αυτός ότι τον εκφράζει.

Όμως, έχω την αίσθηση ότι όσο μιλάμε και αποφασίζουμε σαν και αυτούς που μας έφεραν στην παρούσα κατάσταση δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε ποτέ από αυτή. Η μόνη διαφυγή είναι να παραδεχτούμε ότι είμαστε τα ίδια σκατά με τους γονείς μας, τους δασκάλους μας και όλους όσους έχουν ασκήσει την επιρροή τους στον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε. Αν το αποδεχτούμε, τότε θα μπορέσουμε να διαφοροποιηθούμε από αυτούς και θα αρθρώσουμε έναν δικό μας λόγο ως γενιά.

Οι παραπάνω τραγουδούσαν με τον Jim Morrison τους στίχους του "The End". Και τα κατάφεραν τελικά να μας φέρουν αντιμέτωπους με το αδιέξοδο. Ας τραγουδήσουμε τη λήξη του δικού μας Οιδιπόδειου με αφετηρία το δικό τους τέλμα.

Ο ΧΡΟΝΟΣ BABUSHKA

2010-10-18T12:42:00.000-07:00

Και να που μπήκα πάλι
στο χρόνο - babushka.

Βούλιαξα στο ρυθμό με τον οποίο διείσδυσες στο όνειρό μου.

Δεν είδα το πρόσωπό σου
αλλά γεύτηκα
την αυτοπεποίθηση ενός επιδειξία.

Τώρα τριγύρω μου τα πάντα ξαναλιώνουν
αναδεικνύωντας στιγμές
που μέσα τους κρύβουν τόπους γεμάτους
παρελθόν
παρόν
και μέλλον.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ

2010-04-18T13:12:00.000-07:00

Όχι, δεν ζω στον διακομιστή κάποιου κοινωνικού δικτύου.
Σε κάποιο ψηφιακό νεκροταφείο θα βρω τα ίχνη μου.
Αργά ή γρήγορα
Θα γίνω τοξική σκόνη πάνω στα πόδια του ντόπιου εργάτη.
Χάλκινο υγρό που γυαλίζει μέσα από τα νερά του ποταμού πιό δίπλα ۫
και θα ανακυκλωθώ για μια χούφτα δολλάρια.

Θα γίνετε πλούσιοι μια μέρα.
Από τα απόβλητά μου
θα μεγαλώσετε
θα γίνετε ισχυροί
και θα έχετε πλέον ιδιόκτητες χωματερές γεμάτες brie και cranberry sauce.

Cascading Style Shit

2009-12-08T09:48:00.000-08:00

Τον απεχθάνομαι.
Τον λυπάμαι.

Μαζί του τρυπώνω σε σκατά και σιφόνια μαυρισμένα από την υγρασία.
Σταγόνα τη σταγόνα ξεχύλισε η βια της επανάληψης.

Βιαστικές οι στιγμές μας.

Ο χρόνος μας στερείται ιδεών
και κυρίως φανταχτερών διαλειμμάτων.
Είμαστε ζευγάρι δεσμευμένο από τη βαθύτερη θέλησή μας για επιβίωση.
Δυο γερασμένα χρώματα.
Ένας γενετήσιος απολογισμός.

Φούσκα

2009-07-18T15:00:00.000-07:00

Η ζέστη κολλάει στο δέρμα μου.
Ξαναπέφτω στο άγγιγμα των λέξεων που προφέρεις.
Φοβάσαι.
Φοβάμαι.
Δενόμαστε στο κενό που μας περιμένει.
Το δέρμα μου με τσούζει. Το ξύνω έχοντας νύχια στα δόντια μου.
Με κεντρίζεις.
Το δέρμα μου κοκκινίζει.
Έτσι είναι τα μοναχικά καλοκαίρια στην Αθήνα, σου λέω.
Σε 5 χρόνια, μου λες.
Κι εγώ περιμένω. Μετράω κάθε γαμημένο λεπτό που περνάει.
Αντίστροφα.
Τα μαλλιά μου ασπρίζουν.
Σε 5 χρόνια μου λες.
Το δέρμα μου ζαρώνει.
Έχει έρθει πάλι το καλοκαίρι
Με αυτά τα ανυπόφορα βράδια
που δεν σε παίρνει ο ύπνος και τα κουνούπια θερίζουν.
Κι εγώ έχω χάσει το μέτρημα.
«Δεν πειράζει... ο χρόνος είναι ένα εξόγκωμα - ταττού που κάποιος αρχιτέκτονας της μνήμης μας χάραξε στην πλάτη για να μην μπορούμε να το δούμε» μου λες.

5 σπυριά μας έχουν μείνει.

Το δέρμα μου όμως έχει πια ραγίσει
και εγώ έχω χάσει την πίστη μου στις δερματικές ανωμαλίες παντός τύπου.

Δημόσιος Υπάλληλος

2009-05-17T12:36:00.000-07:00

Δια βίου κατάθλιψη.
Τη βλέπω στα μάτια σου
κι εσύ μου λες μεγάλα λόγια
για τα μεγάλα αφεντικά.

Με τσεκάρεις ανελλιπώς.

Δουλεύω με σύμβαση κατέργου βλέπεις
και δεν μπορείς να αποφασίσεις αν με ζηλεύσεις ή με λυπάσαι.

Έρχεσαι κάθε μέρα στο γραφείο μου πριν παραγγείλω φαγητό
να με ρωτήσεις πώς πάει η δίαιτα
και αν με επηρέασε
η έκλειψη σελήνης χθες.

Εγώ σε αφήνω. Δεν ξέρω αν σε ζηλεύω ή σε λυπάμαι
Σίγουρα πάντως δεν θα σε νοσταλγώ.

Αιωνία μου η μνήμη

2009-03-28T23:54:00.000-07:00

Έχτιζα τη ζωή μου στο Second Life.
Ηλικία: 17
Χρώμα μαλλιών: μαύρο
Χρώμα ματιών: καστανό
Ντύσιμο: εκείνο που δεν μπόρεσα να έχω στα 15 μου.
Σεξουαλικός προσανατολισμός: πάντα δεδομένος για τους άλλους αλλά πολλά υποσχόμενος για τις άλλες
Βαθμός κοινωνικότητας: Μέγιστος
Χόμπι: πάρτυ, ναρκωτικά, καφές, τσιγάρο
Απασχόληση: φοιτήτρια
Αγαπημένοι προορισμοί: Παρίσι, Βαρκελώνη, Γουδή, Ζωγράφου

Και έτσι αγόραζα την ιδιοκτησία μου, μέρα τη μέρα. Έγινα μεγιστάνας.
Λίγο πριν αγοράσω ένα chateaux κάπου στη Νότιο Γαλλία,
υπέσθην μια δυνητική χρεωκοπία
και ένα συναισθηματικό τσουνάμι σάρωσε την περιουσία μου.

Επάνω στη λίμνη των ματαιώσεων που εμφανίστηκε,
δάκρυσα.

Μέλος στο κοινωνικό δίκτυο / από: Ιανουάριος 2001 - μέχρι: Φεβρουάριος 2009

Ο τροχονόμος στη Ραμάλα είναι χορευτής (εντυπώσεις από δύο ταινίες)

2009-01-26T00:18:00.000-08:00

Βαλς με τον Μπασίρ

Ο Ari Folman ψυχοθεραπεύεται με σπόνσορα Ισραηλινούς, Γάλλους και Γερμανούς παραγωγούς.

Περίληψη:

Ισραηλινοί στρατιώτες απέκτησαν ψυχολογικά (προβλήματα) εξαιτίας των ενοχών τους - Το 1982 δεν απέτρεψαν γενοκτονία Παλαιστινίων από Χριστιανούς του Λιβάνου.

Το αλάτι αυτής της θάλασσας

Η Annemarie Jacir είναι πολύ θυμωμένη (όπως πιστεύω ότι είναι κάθε Παλαιστίνιος) και μέσα από αυτό το πρίσμα σκηνοθετεί την παραπάνω ταινία.

Ok, μου είναι λίγο δύσκολο να πιστέψω ότι 2 άντρες -μουσουλμάνοι- που ζουν στη Μέση Ανατολή θα δέχονταν -μετά από δική τους προτροπή μάλιστα- τις υποδείξεις μιας γυναίκας, αλλά η ταινία προβάλλει πολλές αλήθειες.

Ο άνθρωπος με τον οποίο πήγα να δω την ταινία, είχε επισκεφτεί την Παλαιστίνη λίγο καιρό πριν αρχίσουν οι βομβαρδισμοί.

"Έτσι με ανέκριναν κι εμένα στο αεροδρόμιο, όταν έφευγα από το Ισραήλ" - Ήταν ένα από τα πολλά οργισμένα σχόλια που έκανε κατά τη διάρκεια του έργου.

Εκείνο όμως που μας έκανε να γελάσουμε ήταν ένα πλάνο στο οποίο ο τροχονόμος σε κεντρικό δρόμο της Ραμάλα χορεύει.

"Στ' αλήθεια χορεύει !!!" μου είπε το φιλικό μου πρόσωπο, και σκάσαμε στα γέλια.

Το χαμόγελό μου πάγωσε στο πρόσωπό μου, όταν συνειρμικά ήρθε στο μυαλό μου η εικόνα του Ισρηλινού στρατιώτη που χορεύει βαλς πυροβολώντας εκστασιασμένος, εικόνα που είχα δει στο Βαλς με τον Μπασίρ. Λίγο πριν από αυτό το πλάνο, ο αφηγητής έλεγε (στο περίπου-έχουν περάσει και μέρες από τότε που το είδα): " Οι κάτοικοι της Βυρηττού παρακολουθούσαν από τα μπαλκόνια των σπιτιών τους , τους στρατιώτες που αντάλλασαν πυρά, σαν να έβλεπαν ταινία".

Είμαστε σοβαροί;;;

Petra Von Kant (Το να απαιτείς σημαίνει αγάπη)

2009-01-21T04:56:00.000-08:00

Με μια γροθιά ανακατεύεις τα σπλάχνα μου

ρυθμικά περιστρέφοντας τον καρπό σου.

Εγώ αφήνομαι. Ηδονίζομαι στο άκουσμα της μελωδίας:

Σπλιτσ - αριστερά

Σπλατσ - δεξιά

Το στομάχι μου κυοφορεί τη γροθιά σου.

Τη θρέφει και την αγκαλιάζει

με την ελπίδα πως μια μέρα θα γεννηθείς

και μετά θα λουφάξεις στις δικές μου παλάμες.

Η ζωή σου τότε θα εξαρτάται από τη δική μου θέληση

τη δική μου αγάπη

το δικό μου στήθος.

Ένας ομφάλιος λώρος θα μας ενώνει για πάντα

κι έτσι θα είμαστε αχώριστες ανέραστες ερωμένες.

ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΝΕΤ

2008-12-17T08:09:00.000-08:00

Σήμερα θα κάψω τη γραβάτα μου.
Τις γόβες μου μετά
και το ταγιέρ μου.

Το blackberry μου
και το τζιπ μου.

Η μάσκαρά μου
θα γίνει μια μαύρη λίμνη γύρω από τα μάτια μου,
γιατί θα κλάψω από ευτυχία
για την απώλεια της κοινωνικής ταυτότητάς μου.

Και μετά, όλο χαρά
σαν ένα ξεφλουδισμένο κρεμμύδι θα γίνω.
Θα φτάσω στον πυρήνα μου.
Θα ξεγυμνωθώ.
Και θα λάμπω.

Θα δώσω ραντεβού με τις πυγολαμπίδες
και θα διασχίζω το σκοτάδι.

Και μετά τον Δεκέμβρη του 2008 τι;

2008-12-10T09:19:00.000-08:00

Κάποτε έβλεπαν κατάφατσα το τανκ να πλησιάζει.
Ύστερα έγιναν σφαίρα
Μεσολογγίου και Τζαβέλλα γωνία.

Οι ιδεολόγοι έγιναν σκάνδαλο
διαπλοκή
μίζα

Είμαι θυμωμένη.
Δεν πιστεύω σε τίποτα.

Μαμά, τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;

Υστερόγραφο: Οι άλλοι ήταν πάντα ίδιοι.

The Truman Syndrom

2008-11-26T08:19:00.000-08:00

Με δικάζουν.
Ο γιατρός είναι μπάτσος
καθισμένος στην καρέκλα του γραφείου του.
Υπέπεσα σε παράπτωμα, το ξέρω.
Το ομολόγησα στη μάνα μου άλλωστε
και το είδαν όλοι στις ειδήσεις των 8.00:
Πριν λίγους μήνες σνίφαρα δύο γραμμές.

Η εξιδανικευμένη Άλλη παρακολουθεί τις εξελίξεις
απ' το Πανοπτικό της.
Κάθε εκπομπή της τηλεόρασης,
κάθε διαφημιστικό του ραδιοφώνου,
κρύβει και ένα της μήνυμα.
Αν κάνω λίγη ακόμα υπομονή, οι φίλοι της θα με φυγαδεύσουν.

Φοβάμαι να βγω στο δρόμο.
Ο δορυφόρος με παρακολουθεί
και δίνει εικόνα στα κανάλια.

Φοβάμαι να μείνω σπίτι.
Οι δικοί μου με ξεπούλησαν σε ένα reality:
επέτρεψαν να μπούνε κάμερες στο σπίτι.

Απ΄ την ταράτσα όλα φαίνονται πιο ήσυχα,
όμως το ξέρω πως με βλέπουν.
Δεν θα τους κάνω τη χάρη να βουτήξω.

Ο ύπνος κάθε μέρα και πιό λίγος.
Καταπίνω τα χάπια των γιατρών με δυσπιστία.

Μονόδορομος.

Το reality τελείωσε .
"Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα".

Το "καλό παιδί"

2008-11-20T08:54:00.000-08:00

Εκείνη αισθάνεται περισσότερα.

Εισπνέω μια ρουφηξιά καυτό καπνό.

Δεν απαντάω στα μηνύματά της.
Κυνηγάω φαντάσματα
με μια απόχη σε σχήμα ποντικιού
κι ύστερα τα καρφιτσώνω σε κίτρινα κουτάκια
μιας επιφάνειας εργασίας.

Ξαναρουφάω τον καπνό μου θυμωμένα.

Θέλω να πληγώσω τη στιγμή που ζει.
Να θρυψαλίσω τις εικόνες που γεννάει για να μου χαρίσει.

Εκείνη αισθάνεται περισσότερα;

ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ

2008-11-20T02:31:00.000-08:00

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.

Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
–Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08
“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη.

Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Εντός και εκτός επί τα αυτά

2008-10-30T12:40:00.000-07:00

Χαμένες εργατοώρες
γεμάτες λέξεις που εισάγω σε μηχανές αναζήτησης.
Ακόμη βρίσκω τ’ όνομά σου
ψάχνοντας το δικό μου σε δυνητικά σταυροδρόμια
και αφήνω ίχνη ψηφιακά, που ίσως με προδώσουν.
Δύο φιγούρες είμαστε σε έναν παγκόσμιο χάρτη.
Μπορεί και να έχουμε σκοντάψει η μια στην άλλη,
όπως τότε -Σταδίου και Κολοκοτρώνη γωνία.

Υπερπροστασία

2008-10-18T12:36:00.000-07:00

Θέλω να μου χαρίσεις ένα ρομποτικό λουλούδι.
Κάθε φορά που θα πηγαίνω να το αγγίξω
εκείνο θα κλείνει τα πέταλά του.
Σαρκοβόρο αναίσθητο.
Σαν κι εμένα.

Σαν κυνική προσωπικότητα
-στο έχω πει-
ρουφάω την προσοχή σου
και ύστερα μπουχτίζω
πηγαίνω αλλού
και παίζω
με άλλα φωτοευαίσθητα φυτά
επιτεύγματα
διεστραμμένης σύλληψης
και αυτά.

Όλοι εμείς που καταβροχθίζουμε τα ερεθίσματα των άλλων
μέσα σε ένα θερμοκήπιο
βρίσκουμε καταφύγιο.
Σε ιδανικές προστατευόμενες συνθήκες μεγαλώνουμε.
Τα υβρίδιά μας όμως
βορά σε μελλοντικούς εραστές
μεσήλικες νοικοκυρές
και πορσελάνινα βάζα γίνονται.

Εσύ είχες να δώσεις.

Τα Golden Boys

2008-10-03T08:37:00.000-07:00

Ανάμεσα σε Golden Boys περιφέρομαι
για να ικανοποιήσω δείκτες απόδοσης
ενός προσωπικού υπαινιγμού.
Εκνευρισμός.
Έργα που μένουνε στη μέση
και μια Κρίση.

Δημιουργική αυτοκαταστροφή.

Έτσι περιμένουμε με προσμονή και φόβο.
Όμως εδώ, πιστεύω, δεν υπάρχει
τίποτε από αυτά.

Μόνο τα Golden Boys
που τρώνε ακόμα παξιμάδια
παρόλο που ταξιδεύουν business class.

Ανέραστοι 9.00 πμ με 17.00 μ.μ

2008-09-12T07:54:00.000-07:00

Πίσω απ΄το τζάμι κύριοι ανταλλάσσουν business cards.
Ο προτζέκτορας άναψε και αυτοί καθηλώνονται.
Ένα πορνογράφημα οικονομικών μεγεθών, δεικτών, νούμερων και διαγραμμάτων
προβάλλεται στον τοίχο.
Φετιχιστές των αριθμών.
Το αντικείμενο του πόθου τους ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους.
Βγαίνουν έξω.
Πιό ψηλοί.
Πιό δυνατοί.
Πιό ισχυροί.

Όπως ο ήχος της γραμμής του τηλεφώνου πριν πεις την πρώτη λέξη

2008-09-02T11:07:00.000-07:00

Μονότονες κλήσεις.
Βαριέμαι να σε ακούσω.
Η μνήμη μου γέμισε μηνύματα
από αυτά που πριν ανοίξω ξέρω τι θα πουν.
Βομβαρδισμένο τοπίο
-ένα chip
που δε χωράει άλλο οίκτο.
Αυτός τα σκότωσε όλα.
Αναμενόμενες στιγμές στην ηδονή
στις λέξεις
στις εικόνες.
Ο βόμβος της γραμμής του τηλεφώνου αναμενόμενος.
Όπως και η πρώτη λέξη.

Κατάδυση

2008-08-17T10:56:00.000-07:00

Φίλοι της μιας ώρας επενδυμένοι με εγγύτητα,
ενδεδυμένοι τον χιτώνα του ημι-ορατού,
στην πολυθρόνα τους κάθονται και διασκεδάζουν τον κενό χρόνο.
Η classic_lady μου μιλούσε με την υπεροψία των 30 και
κι εγώ της απαντούσα με την αλλαζονία των 25.
Η Stilvh περιμένει mail μου.
Μοιραζόμαστε όλες ένα byte χωροχρόνου.
Cyberdykes ημεδαπής προελεύσεως σε αλλοδαπά δίκτυα.
Και ο κυβερνοχώρος
μια ελπίδα πώς θα βρεθούμε πιό κοντά
ένας φόβος πως θα δεθούμε από μακριά.
Κοινωνικός αντικατοπτρισμός ή φυσική προέκταση
ή
θάλασσα νοημάτων καλοκαιρινής αδείας.

Καλοκαιρινές Φοβίες

2008-08-01T12:40:00.000-07:00

Μια κατσαρίδα στη γωνία του τοίχου
σήκωσε τις κεραίες της.
Σχεδόν μητρική η διείσδυση
στο σωλήνα της αποχέτευσης.
Χαθηκε μετά.
Φόβος που μένει πριν και ύστερα.
Λίγο και θα με πάρει ο ύπνος,
για να ξυπνήσω αγχωμένη
χωρίς να σε δω δίπλα μου.
Φοβήθηκα ξανά.
"Εμείς οι δύο θα εκφράζουμε τις ανάγκες μας
και ύστερα θα ικανοποιούμε η μια την άλλη".

Η τυραννία του χρόνου

2008-07-13T11:24:00.000-07:00

Σημείο μηδέν.
Στιγμή έκρηξης η προφορά της μεγάλης αλήθειας.
Εξάγνισα το βέβηλο χρόνο
στη φωτιά μιας μολότωφ
που εξερράγει με έναν ψίθυρο στ' αυτί σου.
Παλινδρομούσαμε και οι δύο
στα χρόνια του άβουλου πατέρα μας.
Έτσι απλά.
Τώρα απολαμβάνω το τοπίο
κενό από συνέχεια,
κι όσο κρατήσει.

Επιστροφή

2008-07-04T04:28:00.000-07:00

Φοβάμαι το κενό.
Φοβάμαι και τις λέξεις.
Νευρωτικός ελκυστής οι ανέμελές μας μέρες
-τα ξενύχτια μας.
Η αποδόμηση που κάποτε θαυμάζαμε
τώρα μας θρυψαλίζει.
Παλιά τραγούδια βλέπω απ' το you tube
κι ακουω ρετρό ήχους.
Κρατιέμαι ακόμα.

Τα κυριλέ κορίτσια και τα κορίτσια-μηχανές

2008-07-02T12:25:00.000-07:00

Στο δρόμο
μου αρέσει να παρατηρώ τα κυριλέ κορίτσια.
Κρατάνε τσάντες σφιχτά στα χέρια τους
και βάζουν άρωμα στο λαιμό τους.
Μιλούν στο κινητό τους
και φοράνε ψηλοτάκουνα
χωρίς ποτέ να χάνουν πόντο από το καλσόν τους.

Αγαπάω όμως τα κορίτσια - μηχανές.
Αυτά, μηχανικά καπνίζουνε και στέλνουν sms.
Τις στροφές ανεβάζουνε στο αμάξι τους
όσο και το volume στο ράδιο.
Στο πεζοδρόμιο πατάνε τις αυλακώσεις από τις πλάκες
πάντα
ακούγοντας στο i-pod
τους ήχους που βγάζουν οι ίδιες.

Road Trip

2008-06-27T02:36:00.000-07:00

Ο υπαινιγμός της σε τρόμαξε,
όσο κι αν τον ποθείς τις νύχτες
που σκαρφαλώνεις στα βράχια
για να λουστείς με μπύρα.

Τώρα κομμένα σύρματα
και σκόρπιες ψηφιολέξεις ενός sms
-στον αέρα.
Πάντως εμείς θα ταξιδέψουμε μαζί σου.

Κινέζικα Ημερολόγια

2008-06-23T22:23:00.000-07:00

Τα χρώματα είναι ανεξίτηλα.
Στις καρδιές και στα δάκρυα φωσφορίζουν για πάντα.
Η άνοιξη περιοδεύει στο χρόνο.
Αφήνει τα λουλούδια της ν' ανθίζουν
και ύστερα τα βλέπει να πεθαίνουν.
Κάθε χρονιά η ίδια ιστορία.

Ηλεκτροσόκ

2008-06-12T06:37:00.000-07:00

Δύο μέρες τώρα
μπαινοβγαίνω στο facebook και στο Yahoo.
Να δέχτηκες άραγε την πρόσκλησή μου;
Στο γραφείο κάθομαι επάνω
σε μια ηλεκτρική καρέκλα
και περιμένω το σοκ να έρθει
να με ξυπνήσει.
Καταιγισμός συναισθημάτων θα είναι
και θα απολαύσω τον γλυκό θάνατο του επίπεδου.

Μέσα σε μια πλατφόρμα θα ταξιδέψουμε
ή στη μετουσίωση μιας μουσικής βραδιάς
θα χαθούμε.
Ηλεκτρισμένες θα χορέψουμε
καθώς τα φώτα στην πόλη θα σβήνουν.

ΧΑΜΕΝΗ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

2008-06-04T10:57:00.001-07:00

"Χαζούλα, το θέμα είναι η ανθρώπινη επικοινωνία"
Κύριος Γιάννης, εχθές το βράδυ.

Ο θώρακάς μου λευκό αποτύπωμα σε μαύρο φόντο.
Οι παλμοί μου γραμμές σε χαρτί.
Τα ούρα μου γραμμάρια σε πλαστικό δοχείο.

Το στήθος μου έγινε ψηφίο στη μνήμη μιας μηχανής.

Μετράνε το σώμα μου
και το μεταφράζουν σε μια γλώσσα
που μιλάνε μεταξύ τους.

Εγώ περιμένω το νυστέρι που θα με κάνει ποθητή.

Στη γλώσσα που μιλάω κι εγώ
πάλι τα νούμερα μετράνε.

Η τυραννία των ρητών αριθμών
και των άρρητων φόβων,
ανολοκλήρωτα κλάσματα είναι
ηδονής.

Οργανόγραμμα

2008-05-29T08:30:00.000-07:00

Οι μηχανικοί της εξέλιξης
λύσανε τις γραβάτες τους.
Τις κάνανε λάσο και κυνηγάνε την Πρόοδο.
Τα στελέχη που οργάνωναν τον παραγωγικό χρόνο
τώρα κάνουν χαλάουα
με λιωμένα λεπτά.
Ανάγωγα κορίτσια γραμματείς
καρφώνουν τα στιλέτα τους στο πάτωμα
και σπάνε φλιτζάνια του καφέ.
Παρακαλούνται οι άποροι
να περάσουν για συνέντευξη
από το τμήμα
Ανθρωπίνων Πόρων.

In between

2008-05-27T12:33:00.000-07:00

Ευνουχισμένα μέταλλα
με φύλο αλληλεπιδραστικό,
ηθοποιοί της φύσης
-sold out το θέαμα-.
Άσπρες ποδιές με μυωπία,
εντολοκράχτες,
αλγορυθμίζουν την οπτική τους γωνία
In between
στέκομαι
με αμφιθυμία
γιατί γουστάρω
και αυτόν που δείχνει με το δάχτυλο
και αυτόν που το θηλάζει.

Θάρρος ή αλήθεια;

2008-05-21T12:12:00.000-07:00

Πετώντας εκεί που ο χώρος δεν υπάρχει
και ο χρόνος αλλάζει
έφτασα στο μέρος που ειπώθηκαν οι μεγάλες αλήθειες.
Έπαψες να είσαι πια μια φαντασίωση
γιατί την έφερες μπροστά από ένα μπουκάλι τεκίλα.
Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει
να διαλέξουμε το θάρρος;

Watergate

2008-05-14T12:37:00.000-07:00

Αφήνομαι σε ρεύματα.
Φυλλομετρώ κόμβους και άλλες υπάρξεις.
Η εξουσία της διαφάνειας με τρομάζει
και με έχει υποτάξει στο μεγάλο και ανεπανάληπτο wannabe μου.
Περνάω πόρτες κλειστές για τους πολλούς.
Bohemian chic βραδιές ονειρεύομαι
μα είναι ψευδοσυνείδηση
τα όνειρα και τα ψευδώνυμα.

Memory stick

2008-05-08T09:30:00.000-07:00

Βαρύτητα.
Δύο βλέμματα, λευκά πανιά το καθένα,
υποδέχονται την προβολή της σκιάς του ενός στο άλλο.
Το σύμπαν θυμάται, μου είπε κάποιος και τον πίστεψα.
Η μνήμη μου δεν κλείνεται σε memory stick.

Τηλεγράφημα

2008-05-05T08:08:00.000-07:00

Τηλεφωνή.
Σιωπή.
Ψηφίο.

Ηλεκτριζώ
pericolosamente.

netizen

2008-05-03T11:50:00.000-07:00

Λένε πως η οθόνη
είναι ένα παράθυρο στον κόσμο
που άλλοι το κλείνουν και άλλοι το ανοίγουν
ανάλογα με τις διαθέσεις τους.
Η βουλιμία
και η ανορεξία
δεν είναι κώδικας που ελίσσεται.
Η επιθυμία εξελίσσεται
σε Κ.Σ.

Σε εντοπίζω και εντ(ρ)οπίζομαι

2008-05-02T01:47:00.000-07:00

Παίζω
με δεδομένα αμφίσημα
κρυφτό
με ασύντακτες συντεταγμένες.
Πίσω από ψηφία βρίσκω στοιχεία
και εντ(ρ)οπίζομαι.

Στην πρίζα

2008-05-01T09:11:00.001-07:00

Πολύ συχνά
γίνομαι υβρίδιο σκέψεων και συνδέσεων.
Χάνομαι μέσα σε μνήμες
και
βουλιάζω σε σύρματα.
Αυτόματο και κινούμενο πηγαία,
στο δρόμο, στο σπίτι,
ζω σε παράλληλους χρόνους.
Και όταν συναντάω τα κομμάτια κάποιου άλλου
δεν είμαι πια στην πρίζα.

Cyborg in love

2008-04-30T07:43:00.000-07:00

Μιγαδικές φιγούρες στην άκρη της γραμμής
ανταλλάσσουν μηνύματα
και φλερτάρουν.
Είμαι κι εγώ μια από αυτές που και που.
O έρωτας γεννιέται στα δυνητικά μαξιλάρια μιας κλίνης.

Ο ιχνηλάτης

2008-04-29T09:49:00.000-07:00

Οι σκέψεις μου πετάνε μέσα στις συνδέσεις ενός ψηφιακού γαλαξία.
Αμέτρητα τα σημάδια που αφήνουν οι άνθρωποι και χαράσσουν έτσι το δίκτυο.

Ψάχνω παντού τα ίχνη που αφήνεις κάθε μέρα
και κλέβω λίγη από την καθημερινότητά σου.

Σε ακολουθώ και σε παρατηρώ
σαν ένας Πανόπτης αισθημάτων δικών μου
που καθρεπτίζονται σε κάθε δικό σου ψηφίο.

Facebook

2008-04-28T12:30:00.000-07:00

Τα profiles που δεν ανοίγουν είναι τα χειρότερά μου. Έχω κι εγώ ένα.
Καθ' ήκον βίος λέει.

Οι εφαρμογές μου.
Οι φίλοι μου.
Ένας τοίχος μας χωρίζει.
Πότε τους αγοράζω και πότε τους ξεπουλάω.
Σε κατοχύρωση ταυτότητας όλοι.

Τη δικιά μου στην έδωσα μια νύχτα που μου κλέψαν την τσάντα στην Κουμουνδούρου.